اندونزی جاوا

قهوه اندونزی جاوا محصول مزارع کوچک قهوه در منطقه رانچابالی از توابع باندونگ در جاوای غربی است. فرآوری این قهوه در ایستگاه شست و شوی سادایانا انجام شده است. مجموعه سادایانا درسال ۲۰۲۲ توسط سوکافینا و با همکاری شرکای تولید کننده تاسیس شده است. این ایستگاه با ارائه خدماتی مانند تولید کمپوست و نهال و تامین مالی محدود برای کلکتور هااز ۱۹۱ کشاورز در منطقه پشتیبانی می‌کند ونقشی مهم در پایداری زنجیره تولید دارد.

در این منطقه رقم‌های آتنگ ایجو و آتنگ چاکلت در ارتفاع ۱۴۰۰ تا ۱۷۰۰ متر از سطح دریا پرورش داده می‌شوند. مزارع کوچک با مساحتی حدود نیم تا یک هکتار از شرایط مطلوب کشت و خاک حاصل‌خیز برخوردارند؛ عواملی که در کنارهم به شکل‌گیری شخصیت طعمی پیچیده و منحصر به فرد این قهوه کمک می‌کنند.

گیلاس‌های این قهوه پیش از آغاز فرآوری به صورت دقیق و انتخابی در بشکه‌های فرآوری دسته بندی می‌شوند. فرآوری این سری از محصول در بشکه‌هایی مجهز به سوپاپ یک‌طرفه و به مدت ۷۲ ساعت به صورت طبیعی با تخمیر بدون اکسیژن صورت می‌پذیرد. پس از اتمام مرحله تخمیر گیلاس‌ها بر روی تخت‌های بلند به مدت ۲ تا ۳ روز و پس از آن٬ بسته به شرایط آب و هوایی بین ۴ تا ۱۲ روز در پاسیو‌ها خشک می‌شوند تا به تعادل رطوبتی برسند.

اندونزی پیشنه‌ای گسترده در تولید قهوه دارد اما در سال‌های اخیر کمتر مورد توجه بازار قهوه‌های تخصصی قرار گرفته است. با این وجود به پشتوانه‌ی زنجیره تامین نوآورانه و در حال توسعه٬ این امکان فراهم شده تا محصولاتی با کیفیت بالا٬ از مناطق کمتر شناخته شده‌ی اندونزی با مسیر کاملا قابل رهگیری و شفافیت تولید به بازار قهوه تخصصی معرفی شوند.

اندونزی بیش از هر چیزی با روش فرآوری خاص پوست کنی مرطوب (Wet Hulling / Giling Basah) شناخته می‌شود. روشی که منشا آن به طور دقیق مشخص نیست٬ اما به احتمال زیاد در اواخر دهه ۱۹۷۰ درمنطقه آچه شکل گرفته است. این شیوه در پاسخ به نیاز تولید کنندگان برای دریافت سریع‌تر نقدینگی و همچنین محدودیت‌های زیرساختی درفرآیند خشک کردن ابداع شده است.

در اقلیم‌هایی با رطوبت بالا و بارندگی‌های نامنظم مانند سوماترا٬ خشک کردن قهوه‌ها با پارچمنت فرآیندی دشوار و پر ریسک است؛ خصوصا در ارتفاعات بالا که رطوبت دائمی و ناپایداری شرایط جوی٬ فرآیند خشک سازی را کند و پیچیده می‌کند. پوست کنی مرطوب نتیجه‌ی ابتکار بومی برای مواجهه با این چالش‌ها است. این روش در عین سادگی هویت طعمی منحصر به فردی به قهوه‌های اندونزی می‌بخشد.

اندونزی بیش از هر چیز با روش فرآوری خاص هالینگ تر (Wet Hulling / Giling Basah) شناخته می‌شود؛ روشی که منشأ آن به‌طور دقیق مشخص نیست، اما به‌احتمال زیاد در اواخر دهه ۱۹۷۰ در منطقه آچه شکل گرفته است. این شیوه در پاسخ به نیاز تولیدکنندگان برای دریافت سریع‌تر نقدینگی و همچنین محدودیت‌های زیرساختی در فرآیند خشک‌کردن توسعه یافت.
در اقلیم‌هایی با رطوبت بالا و بارندگی‌های نامنظم مانند سوماترا، خشک‌کردن پرچمنت فرآیندی دشوار و پرریسک است؛ به‌ویژه در ارتفاعات بالا که رطوبت دائمی و ناپایداری شرایط جوی، فرآیند خشک‌سازی را کند و پیچیده می‌کند. هالینگ تر پاسخی بومی به همین چالش‌هاست؛ روشی که در عین سادگی، هویت طعمی منحصربه‌فردی به قهوه‌های اندونزی می‌بخشد.